Göztepe Mah. Çakıl Sok. Ebru Apt. No:3/1 Kadıköy İstanbul
Toskana’ya ilk adımımı attığım an şunu hissettim: Burası bir coğrafya değil, resmen yaşayan bir tablo. Hani bazı yerler vardır, sanki Rönesans ressamları hâlâ köşede bir yerlerde mola vermiş de “ışık tam bu saatte güzel” diye fısıldıyordur… Toskana tam olarak öyle.
Floransa sokaklarında yürürken zaman kavramı biraz dağılıyor. Bir köşede heykellerle göz göze geliyorsun, diğer köşede kahveni yudumlarken 600 yıllık bir binaya yaslanmış oluyorsun. Kimse acele etmiyor. Çünkü burada acele etmek ayıp. Sanat bekler, sen de beklersin.
Siena’da ise taşların bile geçmişi var. Dar sokaklarda kaybolmak özellikle önerilir; çünkü her yanlış dönüş seni başka bir güzelliğe çıkarıyor. “Yanlış yol” diye bir şey yok, sadece daha iyi manzara var.
Chianti taraflarına doğru yol aldığında manzara değişiyor ama ruh aynı kalıyor. Sonsuzmuş gibi görünen üzüm bağları, aralarında taş evler, arada bir karşına çıkan küçük şarap imalathaneleri… Şarap burada içilmiyor, yaşanıyor.
Bir bağ evinde oturup, ev yapımı makarnanın yanına kırmızı bir Chianti geldiğinde şunu anlıyorsun: Hayat aslında çok karmaşık olmak zorunda değil. Biraz makarna, biraz şarap, biraz sohbet yeter.
Toskana mutfağı sana bağırmaz, gösteriş yapmaz. Ama ilk lokmada “ben buradayım” der. Zeytinyağı kutsaldır, ekmek sadedir ama anlamlıdır. Bir tabak makarna, birkaç malzemeyle insanın kalbine dokunabilir mi? Dokunuyor. Hem de çok net.
Yemekler uzun sürer, masalar kalabalık olur. Kimse telefonu kurcalamaz. Çünkü karşında oturan insan, hikâye anlatıyordur.
Toskanalılar acele etmez, seslerini yükseltmez ama ne yaptıklarını çok iyi bilirler. Sohbet ederken gözünün içine bakarlar. Bir şey öneriyorlarsa gerçekten iyi olduğu içindir. Turistsin ama “turist” gibi hissettirilmezsin. Bir süre sonra sen de onlardan biri gibi davranmaya başlarsın: yavaş, keyifli ve biraz umursamaz.
Orta Çağ kasabaları, Roma kalıntıları, Rönesans izleri… Burada tarih müzelerde kapalı durmuyor, sokağa çıkmış geziyor. Val d’Orcia taraflarında arabayla ilerlerken her tepe başında “buraya bir gün yerleşsem mi?” diye düşünüyorsun. Spoiler: Düşünüyorsun ama yerleşemiyorsun, çünkü kalbin biraz orada kalıyor zaten.
Gün batımında bir Toskana kasabası
Bir üzüm bağında şarap tadımı
Küçük bir köy trattoria’sında uzun bir akşam yemeği
Sabah kahvesini tarihi bir meydanda içmek
Araba ile kırsalda amaçsızca dolaşmak (en iyisi bu)
Şehirler arası trenler rahat ve düzenli ama Toskana’nın asıl ruhu arabayla çıkıyor ortaya. Çünkü en güzel yerler tabelasız olanlar. Bir bağ evi, bir tepe, bir köy… Navigasyonu kapatınca güzelleşiyor her şey.
Toskana, “bir yere gittim” demek değil;
“bir süreliğine başka türlü yaşadım” demek.
Döndüğünde daha yavaş konuşuyor, yemeği daha çok seviyor ve gün batımına biraz daha dikkatle bakıyorsun.
Ve evet…
İnsan oradan ayrılırken hep aynı cümleyi kuruyor:
“Bir gün yine geleceğim.”